เรื่องของหมาข้างถนน

ณ ที่แห่งหนึ่งในโลก มีหมาสองตัวเป็นเพื่อนกัน

โดยที่หมาเอ เป็นหมาที่มีเจ้าของ และหมาบีเป็นหมาข้างถนน

นอกจากหมาเอแล้ว หมาบียังมีเพื่อนอีกมากมายอยู่ตามซอกซอยต่างๆ

แต่ในวันหนึ่งขณะที่กำลังเล่นกับหมาเออยู่ มนุษย์คนนึงซึ่งเป็นเจ้าของหมาเอก็เดินมาหาสัตว์เลี้ยงของตัว

มนุษย์คนนั้นเห็นหมาบีกำลังเล่นกับหมาเออยู่ จึงได้เข้าไปเล่นกับหมาบีด้วย โดยที่หมาบีก็ไม่รังเกียจเพราะเห็นว่าเป็นเจ้านายของเพื่อน

และไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร มนุษย์คนนั้นก็ได้พาหมาบีกลับไปเลี้ยงที่บ้านด้วย และหมาบีก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

ช่วงแรกๆ มนุษย์คนนั้นได้ดูแลหมาบีเป็นอย่างดี ทั้งรักทั้งเอ็นดูจนหมาบีรักมนุษย์คนนี้และเลิกคิดถึงการมีเจ้าของใหม่

หมาบีแทบไม่ได้เล่นกับเพื่อนตัวอื่นๆ ของมันเลย เพราะมัวแต่อยู่กับมนุษย์คนนั้น แม้กระทั่งตอนเดินเล่นก็แค่เห่าทักทายกับเพื่อน แต่ไม่ได้เข้าไปเล่น

จนวันนึงขณะที่กำลังเดินเล่นกันอยู่ จู่ๆ มนุษย์คนนั้นก็ปล่อยเชือกที่ผูกคอหมาบีอยู่แล้วก็เดินกลับบ้านไปโดยทิ้งให้หมาบียืนงงอยู่ข้างหลัง

หมาบีรีบวิ่งตามกลับไป และเดินเข้าไปหา แต่ว่ามนุษย์คนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนั้นพฤติกรรมแบบนี้ของมนุษย์คนนั้นก็เริ่มเกิดบ่อยขึ้น ไม่ค่อยเข้ามาเล่นด้วยกับหมาบี ไม่ค่อยพาไปเดินเล่น เอากรงหมาบีมาตั้งไว้นอกบ้าน ในขณะที่กับหมาเอก็ยังคงเลี้ยงดูเหมือนเดิม

หมาบีปรึกษากับหมาเอว่าเจ้านายเป็นอะไรไปหรือเปล่า หมาเอก็ส่ายหน้าว่าไม่รู้ ทำให้หมาบีเริ่มคิดหนัก

หมาบีเดินเข้าไปทำสายตาเป็นเชิงถามให้มนุษย์คนนั้นซึ่งกำลังทำหน้าตาราวกับหงุดหงิดอยู่

เมื่อมนุษย์คนนั้นหันมาเห็นมาบี ก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มและเข้ามาเล่นด้วย แต่หมาบีกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่เหมือนเดิม

หมาบียังคงอยากรู้คำตอบ พยายามเดินเข้ามาคลอเคลีย ส่งสายตาเป็นคำถามเข้าใส่เสมอ จนวันนึงมนุษย์คนนั้นก็เตะหมาบีที่เดินเข้าไปใกล้ๆ

มนุษย์คนนั้นบ่นว่าหมาบีว่าน่ารำคาญ และพูดแบบนั้นเกือบทุกครั้งที่หมาบีเข้ามาอยู่ในสายตา

จนกระทั่งวันนึงถึงขั้นไล่หมาบีโดยเอาไปปล่อยไว้หน้าบ้านแล้วบอกว่า "ฉันผิดเองที่เอาแกมาเลี้ยง ตอนนี้ฉันปล่อยแกแล้ว แกจะไปไหนก็ไปสักทีสิ"

แต่หมาบีจ้องตอบก่อนจะค่อยๆ เดินคอตกแล้วกลับเข้ากรง ซึ่งมนุษย์คนนั้นก็ไม่ได้ออกปากไล่ต่อแต่อย่างใด

หมาบีพยายามหลบหน้าทุกครั้งเมื่อถึงเวลาให้อาหารเพื่อมนุษย์คนนั้นจะได้ไม่รำคาญ และคิดว่าหากไม่ได้เห็นหน้านานๆ คงจะมีอะไรดีขึ้น

แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววว่าอะไรจะดีขึ้นอย่างที่คิดไว้

มนุษย์คนนั้นมาให้อาหารแล้วไม่เห็นหมาบีก็ไม่ได้แคร์แต่อย่างใด วางจานข้าวทิ้งไว้แล้วก็เดินกลับเข้าบ้าน

เป็นอย่างนี้อยู่นานจนหมาบีคิดว่ามนุษย์คนนี้คงไม่เห็นตนเป็นสัตว์เลี้ยงของตัวอีกแล้วถึงไม่ได้ใส่ใจ

แต่แล้วพอมีเพื่อนของมนุษย์คนนั้นมาเยี่ยมที่บ้าน และแปลกใจที่เห็นหมาบีมาอยู่อีกตัว เลยถามว่านี่มีหมาหลงเข้ามาเหรอ

มนุษย์คนนั้นก็ตอบว่า เปล่า นี่ฉันเก็บมาเลี้ยงเอง เป็นหมาเลี้ยงในบ้านของฉันน่ะ

คำตอบที่หมาน้อยได้ยินก็เกิดใจชื้นที่มนุษย์คนนี้ยังเห็นว่าตนเป็นสัตว์เลี้ยงอยู่ จึงยังคงทนอยู่ต่อไปโดยหวังอยู่ลึกๆ ว่ามนุษย์คนนั้นจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

รอแล้วรอเล่า ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเลวร้ายลง เมื่อไม่มีคนมาเล่นด้วย หมาบีก็เริ่มซึมเศร้า

เพื่อนๆ ที่สนิทกันตอนอยู่ข้างถนนก็มาเยี่ยม แต่หมาบีก็ไม่ได้อาการดีขึ้น มนุษย์คนนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจหรือสนใจความรู้สึกของหมาบีแต่อย่างใด

จนวันนึงมีหมาแปลกถิ่นบุกเข้ามาทำร้ายหมาบี หมาบีสู้ไม่ได้ร้องโหยหวนออกมา มนุษย์คนนั้นก็เข้ามาไล่หมาแปลกถิ่นออกไป

หมาบีได้รับการพยาบาลเป็นอย่างดีจนคิดว่าบางทีมนุษย์คนนี้อาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วก็ได้

แต่คิดผิดถนัด เพราะว่าเมื่อหายดี มนุษย์คนนั้นก็ไม่ได้สนใจหมาบีตามเดิม และยังคงบ่นว่ารำคาญทุกครั้งที่หมาบีเข้าไปเล่นด้วย

จนถึงปัจจุบันนี้หมาบีสับสนมากว่าจะทำยังไงดี เพราะเจ้านายไม่เคยบอกว่าตนผิดตรงไหน เลยไม่รู้ว่าควรจะแก้ตัวยังไง

ลองเทียบดูกับพฤติกรรมของหมาเอก็ยิ่งงงว่ามันต่างกันตรงไหน

หมาเอไม่ได้ไปคลอเคลียกับเจ้านาย แต่เจ้านายยังคงให้ความใส่ใจและเลี้ยงดูอย่างดี

ต่างกับหมาบีที่หากไม่ได้ไปคลอเคลียก็จะไม่ได้รับความใส่ใจ และหากเข้าไปใกล้ก็จะถูกไล่ออกมาทุกครั้ง

หมาบีคิดหาทางออก ก็พบว่ามีทั้งหมดสองวิธี คือ

ออกจากบ้านนี้ไปซะ กลับไปใช้ชีวิตหมาข้างถนนตามเดิม แต่จะมีความสุขระดับบี และก็ต้องทนกับความทุกข์ระดับบีเช่นกัน ตรงที่ไม่อาจจะลืมเจ้านายได้

(อย่างที่จะเห็นว่าหมาที่ถูกทิ้งมักจะตรอมใจตายเป็นส่วนใหญ่)

หรือ ดันทุรังทนอยู่กับมนุษย์คนนี้ต่อไปอย่างไม่มีความสุขและหงุดหงิดใจ เพื่อรอวันที่มนุษย์คนนั้นอาจจะกลับมาเหมือนเดิมและมีความสุขระดับเอ

ซึ่งอาจจะไม่มีวันที่มนุษย์คนนั้นจะกลับมาเอ็นดูหมาบีอย่างเดิม

ถ้าเป็นหมาบีจะเลือกทางไหน หรือมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า เพราะอะไร

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คิดว่าใครผิด ใครควรจะแก้ไขตรงไหน

ก็ตอบมาตามที่คิดน่ะล่ะ